SEA | „Pieniądze dla armii – zamówienia dla firm” – Konferencja SEA podczas MSPO 2010
113
post-template-default,single,single-post,postid-113,single-format-gallery,ajax_fade,page_not_loaded,,vertical_menu_enabled,side_area_uncovered_from_content,qode-theme-ver-9.2,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive
 

„Pieniądze dla armii – zamówienia dla firm” – Konferencja SEA podczas MSPO 2010

„Pieniądze dla armii – zamówienia dla firm” – Konferencja SEA podczas MSPO 2010


SEA_MSPO_2010_konferencja_22 SEA_MSPO_2010_konferencja_20 SEA_MSPO_2010_konferencja_15 SEA_MSPO_2010_konferencja_16 SEA_MSPO_2010_konferencja_14 SEA_MSPO_2010_konferencja_09 SEA_MSPO_2010_konferencja_07 SEA_MSPO_2010_konferencja_12 SEA_MSPO_2010_konferencja_11 SEA_MSPO_2010_konferencja_10 SEA_MSPO_2010_konferencja_06 SEA_MSPO_2010_konferencja_05 SEA_MSPO_2010_konferencja_04 SEA_MSPO_2010_konferencja_03 SEA_MSPO_2010_konferencja_02 SEA_MSPO_2010_konferencja_01„Pieniądze dla armii – zamówienia dla firm” – Konferencja SEA podczas MSPO 2010 | SEA

Konferencja była poświęcona rzeczywistym związkom pomiędzy polityką bezpieczeństwa naszego kraju, jego zdolnościami obronnymi a koncepcją budżetu państwa na rok 2011 i lata następne. Omówione zostały również perspektywy rozwoju przedsiębiorstw związanych z przemysłem obronnym. W konferencji  uczestniczył m.in. minister obrony narodowej Bogdan Klich. Poniższe wnioski z dyskusji przekazane zostaną Prezydentowi RP, Sejmowi, rządowi i Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych oraz przesłane do kwatery głównej NATO.

WNIOSKI  SEA po konferencji na MSPO 2010 (9 września)

1. Powinno istnieć rzeczywiste partnerstwo między przemysłem obronnym, wojskiem a MON ( z uwzględnieniem polityki bezpieczeństwa i obronności państwa);
2. Regulacje przyjęte w tym względzie wcześniej przez MON, agendy wojskowe i przemysł obronny  są zadawalające w teorii, natomiast nie są wprowadzane w życie; należy przyjrzeć się jednak procedurom od nowa ; poprawić mechanizmy dialogu i konsultacji;
3. W związku z tym należy się kierować zintegrowanym podejściem; stąd postulat stworzenia odpowiedniej instytucji celem wymiany informacji a następnie dyskusji aż po podjęcie decyzji; współdziałanie powinno się odbywać na wszystkich etapach dochodzenia do gotowego produktu, a więc: na etapie powstawania jego koncepcji i wstępnych założeń ( w ramach regularnych spotkań czy seminariów), natomiast na etapie budowy prototypu i demonstratora; testowania, wdrażania, eksploatacji ( a może nawet wycofywania produktu z użytkowania) – w trybie roboczym;  przepływ informacji powinien być dwukierunkowy: MON ( wojsko) powinno móc przedstawiać własne wymagania, kierunki sugerowanej ewolucji, sugestie dot. udoskonalania produktu;  recenzować programy badawczo-rozwojowe oraz mieć głos decydujący przy kwalifikacji do produkcji danego projektu ( wyrobu), m.in. po przeprowadzeniu testów poligonowych; przemysł powinien móc przedstawiać propozycje rozwiązań;
4. Podnoszono postulat wieloletnich ( w tym: o randze narodowych) planów produkcji i zakupów , tak by można by myśleć i postępować strategicznie; należałoby zawierać umowy wieloletnie odnośnie do programów modernizacyjnych ( a także dostaw, serwisu i napraw), które sprostałyby aktualnym i przewidywanym przyszłym wyzwaniom dla bezpieczeństwa; pozwalałoby to również na prognozowanie rozwoju sektora obronnego i poszczególnych firm i ich restrukturyzacji; środki MON powinny być kierowane głównie na realizację programów wieloletnich; „produkt powinien przejść pełen cykl życia”
5. Należy znieść zarządzenie nr. 16 ministra ON , które paraliżuje kontakty między wojskiem a producentami, co z kolei utrudnia przekazywanie uwag przez użytkownika oraz rozwijanie i udoskonalania produktów;
6. Należy skrócić proces wcielania danego produktu na wyposażenie sił zbrojnych, bo bardzo wydłużony okres powoduje, że produkt łatwo staje się przestarzały;
7. Należałoby po nowemu uregulować stosunek MON do problematyki  B+R
8. Warto by było stworzyć promować współpracę firm państwowych i prywatnych;
9. Należy uczestniczyć w projektach wspólnych z innymi krajami, lub wręcz międzynarodowych, plany; integrować się z przemysłem europejskim; równocześnie polski produkt powinien być promowany za granicą, objęty marketingiem politycznym;
10. Przetargi nie powinny się odbywać jedynie pod kątem ceny produktu, lecz także – w większym stopni niż teraz –  jego parametrów technicznych;  Przetargi są ogłaszane częstokroć „ z zaskoczenia”, tak że producent ma zbyt krótki okres czasu na przygotowanie się do niego;
11. Warto byłoby ustanowić reprezentację polskiego przemysłu obronnego w Brukseli; uzyskać lepszy dostęp do dokumentacji i wiedzy NATO-wskich i unijnych agencji ; wejście w życie dyrektywy UE o przemyśle obronnym wymaga zawarcia z polskim przemysłem ramowych długofalowych umów na dostawy sprzętu wyłączanego z przetargów międzynarodowych;
12. Istnieje konieczność stabilizacji ( podniesienia) wydatków na wojsko, inwestycje, obronność i przemysł przynajmniej do 25 proc. oraz wyłączenia rent i emerytur z budżetu  ( postulat nierealny)
13. Uwaga ogólna: brak przewidywalności ze strony MON, tzn. pozostawiające wiele do życzenia planowanie zasobów i stabilności ekonomicznej, niedostateczne określenie wymagań; potrzebne wspólne zarządzanie wymaganiami i ryzykiem, eksploatacja sprzętu przez żołnierzy słabo wyszkolonych w obsłudze powoduje awaryjność sprzętu i kształtuje złą opinie o produkcie;

Wystąpienia Panelistów:

Marcin Krzywoszyński – Członek Zarządu, Dyrektor ds Finansowych Wojskowe Zakłady Mechaniczne SA

Ryszard Kardasz – Prezes Przemysłowe Centrum Optyki SA

Józef Jędruch – Ekspert Stowarzyszenia Euro – Atlantyckiego

„Armia potrzebuje stabilizacji i wizji” – Komentarz Przewodniczącego Rady Wykonawczej SEA dla portalu Capital24.tv